An inconvenient truth

Vandaag precies 7 jaar geleden kwam met een klap een ‘inconvenient truth’ aan het licht. Het Rana Plaza gebouw in Bangladesh stortte in en duizenden mensen werden bedolven onder het puin. Meer dan 1100 mensen overleden en nog eens 2500 raakten ernstig gewond. De meeste slachtoffers waren vrouwen die kleding maakten voor grote kledingmerken.

Niet werken = geen eten

Misschien wel het ergste aan deze ramp is dat de medewerkers de dagen ervoor al scheuren in de muren en plafonds zagen en aangaven dat ze bang waren dat het gebouw zou instorten. De ochtend van de ramp wilden de meeste medewerkers niet naar binnen omdat ze vreesden voor hun leven. Onder dwang van hun bazen moesten ze echter aan het werk en velen deden dat. Ze hadden namelijk geen keuze. De werknemers van het Rana Plaza gebouw verdienden net genoeg om eten van te kopen. Ze hadden geen reserves en geen werk betekende voor hen (en hun kinderen) letterlijk geen eten.

Cyclus van extreme armoede

Helaas is Rana Plaza zeker niet de enige ramp in de kledingindustrie. Rampen in de kledingindustrie zijn aan de orde van de dag. Mensen werken onder onveilige werkomstandigheden, in ondeugdelijke en brandgevaarlijke panden zonder vluchtwegen, en werken met chemicaliën en onveilige machines. Maar dat is nog niet alles. De echte ramp is dat de werkdruk extreem hoog is en de lonen extreem laag zijn. Zo laag dat het niet eens genoeg is voor de werknemers om in hun basisbehoefte te kunnen voorzien. Dit houdt een cyclus van extreme armoede in stand.

Vele inconvenient truths

Al Gore maakte eerder al een indrukwekkende film over de ‘Inconvenient truth’ m.b.t. het klimaat. Maar zo zijn er vele ‘inconvenient truths’. Die van de kledingindustrie staat letterlijk misschien nog wel het dichtste bij ons, want kleding is iets wat iedereen over de hele wereld draagt en wat letterlijk op je huid zit. Wetende dat dit is hoe onze kleding gemaakt wordt, dat is pas echt een ongemakkelijke waarheid, niet waar?

De verantwoordelijken

De echte verantwoordelijken achter de tragedies in de kledingindustrie zijn echter niet de bazen van de fabrieken zoals die in Rana Plaza. De echte verantwoordelijkheid ligt bij de eigenaren van de (veelal fast fashion) merken die deze enorme druk zetten op de leveranciers – en hun macht die ze hebben misbruiken – om voor rock bottom prijzen en onder bizarre tijdsdruk te produceren. De eigenaren van deze kledingmerken leven in ongekende weelde en behoren tot de rijksten der aarde, terwijl de vele miljoenen mensen die voor hen werken, in moderne slavernij leven. Zoals ik al zei, een ongemakkelijke waarheid. En dan heb ik het nog niet eens over de enorme schade aan de aarde die de massa productie van fast fashion met zich meebrengt.

Onze verantwoordelijkheid

Maar de verantwoordelijkheid stopt niet bij de werkgevers van kledingfabrieken en de rijke bazen van grote kledingmerken. Wij hebben ook een verantwoordelijkheid. Waarom pikken we het dat een handjevol mensen zich zo gigantisch verrijkt ten koste van miljoenen anderen? Waarom stoppen we niet per direct met het kopen bij deze fast fashion ketens die met hun businessmodel niet alleen de aarde aan het verwoesten zijn, maar ook een moderne slavernij in stand houden?

Steun de merken die het anders doen

Vandaag is het Fashion Revolution Day, de wereldwijde campagne ter nagedachtenis aan de Rana Plaza ramp en voor échte verandering in de kledingindustrie. Onze oproep is: ben je bewust van de impact van de kleding die je koopt. Stop (stop stop stop!) met kopen bij fast fashion ketens (ja, ook hun zogenaamde ‘conscious collections’ – maar daarover een andere keer meer). Koop minder kleding en investeer liever in kwalitatieve, tijdloze items van duurzame merken. Er zijn al zoveel prachtige merken die echt het anders doen. Steun hen – en draag kleding die écht lekker zit.